Lýsing

Í tí løtu, tá ið lív týnist, og lív endurføðist, og himmal og jørð renna saman, tekkist ikki, hvar jørðin endar, og himmalin tekur við.
Har, sært tú ævinleikan við berum eygum. Hann fyllur og flýtur, angar og rúmkast, tungur og vætumikil. Í lýsingini lættir hann. Ævinleikin fevnir um seg sjálvan og smoyggjir sær inn um eygað. Eingin sær hann. Kennir bara tyngdina, áðrenn eyguni leggjast saman og um ævir gerast partur av eygunum á náttarhimlinum.