Lýsing

Tá ið dunið av tokinum so líðandi fjaraði burtur, kom kvirran. Tað var ein kvirra, mær dámdi. Ein kvirra, har hjartað sló friðarliga, og eg kendi ongan ótta á mær, hvørki fyri mrka skóginum ella fyri nøskum dýrum. Og eg visti ikki av ótta um mammu mína, bara stóra umsorgan, og eg kendi á mær, at tað var soleiðis, tað fór at verða, líka til deyðin gjørdi skilnað okkara millum. Eg sat har og eitt stórt frælsi og eina styrki innan í mær. Aldri aftur skuldi nakar kunna ræða meg soleiðis, sum hasin kamráturin á strivstovuni hjá rektaranum hevði gjørt. Aldri skuldi eg gerast trælur, og frælsi mítt var mítt frælsi, eisini í reyðrótaveltuni. Tí eg hevði havt eydnuna við mær, tað hevði eydnast mær at koma mær út úr móðurlívinum við høvdinum fyri. Og eg  hevði hórað undan – við ongari móðurmjólk.