Lýsing

So leingi fólk hava búð í okkara veðurbardu oyggjum, hava tey sagt sögur, sagnir og ævintýr. Hesar frásagnir hava verið sagdar í gaman og í álvara, sagdar fyri ikki at falla í fátt og ikki minst fyri at nökta törvin á at brúka hugflogið, sama hvussu fábroyttur gerandisdagurin kundi vera.

Í okkara landi eigur náttúran framvegis valdið í gerandisdegnum. Mjörkin gloypir heilum bygdum í einum, ódnir bresta á, og havið gevur og tekur. Veðrið hevur altíð myndað lívið her, ikki minst lagið á sjónum, sum kvetti mangan viðbreknan lívstráð.

At ferðast millum bygdir tók ofta fleiri dagar, stundum vikur, tá ið streymur ella ætt ikki vóru til vildar. Bert fá áratíggju eru liðin, síðan hvör bygd í landinum viðhvört kendist sum heimurin allur. Fólkið var avbyrgt, seiggið var gott, og undir hesum korum hevur hugflogið altíð verið bregdað inn í gerandisdagin. Áðrenn vit fingu bökurnar, hövdu vit röddirnar, og sögurnar og sagnirnar hava altíð verið í huganum.

Tekstirnir í hesi bók eru sprotnir úr frumtörvi okkara at skilja heimin, at greina tað ógreiniliga, at lýsa vakurleika og skapa meining í neyðini og strevinum. Tær eru annað og meira enn bara frásagnir, tær eru grundfestið undir föroyska samleikanum. Gjögnum tær hómast hjartaslátturin í eini lítlari, avbyrgdari tjóð.