Tað eg haldi vera eitt vandamál enn í dag er, at vanlig tjóðaskaparlig mentan og politikkur kann gera eitt fólk veikt, óttafult og fáa okkum at krógva okkum fyri sosialum mobiliteti, moderniteti og globaliseringini. Grundin er, at vit mangan trilvandi halda á við at vilja dyrka okkum sjálvi, fortíðina og tjóðskaparliga tokutaluna, ið vit rópa tjóðskaparligur samleiki. Mín kritikkur kann av mongum tykjast harður, men hann e borin av, at eg síggi veikleikar, har onnur vilja síggja og skapa samleika. Eg síggi tjóðskaparromantiskar søguligar og estetiskar klisjeir, har onnur vilja siga mær, at hetta er føroysk mentan í dag. Eg meini, at í føroyska tjóðskaparliga lívsforminum er ein veikleiki, ið eg ikki bert vil avdúka. Eg vil eisini berjast fyri at seta fram valmøguleikar, men eisini vísa, at hin berandi konstruktiónin í føroysku mentanini krevur viðgerð og ábøtur.