Tá ið vit børn, sitandi á einum bonki, hoyrdu frásagnir av hesum slag – meðan skýmingin legðist – kom yvir okkum ein kensla, sum hýsti eini mótsøgn. Tí á annan bógvin vóru okkara hjørtu ,,rætt sum kavi kreymar”, men á hin bógvin sótu vit sum undir lestri. Ósæddar verur livnaðu upp undir stólum og borðum og vildu tríva eftir okkum. Og endin var at vit drógu beinini upp á bonkin og sótu og lýddu á, rúnarbundin og við glógvandi eygum.