Verk Platons eru eyðkend av, at næstan øll eru skrivað sum dialogar; samtalur. Tað merkir, at tey eru ein samtala millum Sokrates og ein ella fleiri aðrar menn.

 

Platon er ongantið sjálvur við í samtalunum, men heldur seg aftanfyri sum rithøvundur. Hann greiðir so statt ikki beinleiðis frá um heimspeki sina, soleiðis sum heimspekingar vanliga gera. Miðling hansara er óbeinleðis, tað merkir hon kemur til sjóndar ígjøgnum aðrar persónar, serliga Sokrates. Platon er rithøvundurin, og Sokrates er høvuðspersónur Platons, sum tosar tað mesta av tíðini.

 

Samstundis heldur Sokrates fast við, at hann veit ikki rættiliga nógv um tey evnini, sum kjakast verður um í dialogunum. Við hvørt sigur hann, at hann als einki veit. Harafturímóti endurgevur hann, hvat hann hevur hoyrt frá øðrum ella hann roynir seg varisliga fram við at orða, hvussu okkurt kundi verið,.

 

Alt hetta merkir, at tað kann vera torført at fáa skil á, hvat Platon og Sokrates veruliga meina, og hvat ið er ‘tann heimspekillgi sannleikin’ í dialogunum. Men tað er ein týðandi partur av kjarnanum við dialogtekstslagnum. Dialogformurin eggjar lesaranum til at hugsa sjálvur og umhugsa tað, sum kjakast verður um.

 

Dialogar Platons hava havt eina djúptøkna ávirkan á heimspeki og hugsan Vesturheiminum, og bókmentaliga dygdin setur teir ímillum fremstu verkini fornøld, og er óloysiliga knýtt at heimspekiliga virki Platons.