Hann loysir út og setur stráluna beint í hylin í kummuni.
Hann smellur næstan um.
Tað kennist, sum hann fær eitt knæ av almakt beint upp undir rørarnar. “Hvat í helviti?” Hann fær ikki pissað og er um at spýggja.
Hann má boyggja seg niður og fara niður at húka.
Tá sær hann, hvat er áfatt.
Onkur hevur raðbundið tvey níggju volt battarí, bundi annan pólin í vatnrørið til kummuna, og gjørt gólvið so mikið vátt, at tað leiðir.

Rólant er púrasta frá sær sjálvum. Hann tekur hart í bringuna á Jákupi. “Hvat í heitasta helviti. Sita tit og ballast saman við okkara rukku?”
Rólant sleppur Jákupi, vendur sær og tekur eitt fet móti hinum, meðan hann ilsliga hyggur runt á allar.
Eingin torir at siga nakað. Teir hyggja niður og lúta.
“Rukkan er ikki ein, vit ballast við.
Tað er ein, sum vit stuttleika okkum við.”