Lýsing

Og so koma vit á Havnina, í myrkri. Meðan skipið glíður inn ímóti bryggjuni, eri eg um at fara at tára. Tí eg eri við jólaskipinum, og har niðri á bryggjuni stendur bornljómliðið hjá okkum og spælir jólaløg, og har er svrat av fólki, ið er komið at taka ímóti. Eg vil gráta av lukku. Nú eri eg aftur í mínum vælsignaða váta, myrka og runuta landi.
Á vegnum heim í býruvogninum leggur pápi mín armin um meg og sigur so ógvuliga skikursøtur: Nú verður tú bara verandi hjá okkum, ha?
Tá hyggi eg beint fram og sigi avgjørd: Eg fari niður aftur í januar.
Og so var ikki tosað meiri um tað.

– brot úr tektinum