Hurðin út á gongina fór stillisliga upp, og hann hómaði umhvarvið av einum fólki. Hann lá uttan kodda á madrassuni og hevði tí ilt við at síggja, hvør ið tað var, sum vitjaði. Skuggin kom nærri og fjaldi samstundis náttlampuna viðyvirkroppinum, so tað var fyrr enn viðkomandi var heilt nær, at hann sá, at høvdið var ílatið brølapu. Tað vóru bara eyguni, sum ikki vóru fjald, og hann bar kenslu á tey. Alt í honum boðaði frá, at vandi var á ferð. Hann ætlaði sær at rópa um hjálp, men keglið millum tenninar forðaði hesum. Tað kom bara veikt græl upp úr hálsinum. Hann rykti í reimarnar, men tær vóru óvikandi. Hann føldi, at hann bleiv stungin í albogaliðin, og stutt eftir gjørdist alt svart.