Lýsing

Eigil visti, at nú var bókaverkið liðugt.
Brahmadellarnir, Bommhjarta, Jarðarferðin og ½ máni, ½ sól, tað var hansara íkast til bókmentirnar, í øllum førum til tær føroysku.
Nú hevði hann brúkt tað tilfarið, sum var tøkt í tí universi, sum hann fór undir at laða fyri einum tretivu árum síðani. Eingin bað hann, og upprunnaætlanin var bara tann eina bókin, sum rættiliga óvæntað hevði fleir- ella fjórfaldað seg. Og nú hevði hann lítið meira avgerandi at fortelja um sítt norska upphav ella um Ergisstovufólkini suðuri í Sumba.

Ein spurningur var so, um høvundurin í onkrum føri hevði gjørt seg betri, enn hann í veruleikanum var, ella um sjálvstykni hevði lagt ein hóskandi doyvara á sjálvrósið.