Hon blundaði, hann lá ikki oman á sær longur, snorkini trokaðu seg inn í gittarsolo´ina, í summarnáttina. Tá hon aftur hugdi, sá hon beint inn í eyguni á veðrinum, forvitin eygu, vitandi, medvitandi. Visti náttúran altíð best?
Nú vildi hon ikki vita meira, best var at gloyma, skúgva til viks. Veðrurin tyktist blunka til hennara. Samdur.
Kanska visti hon, at tá summarið og heystið vóru horvin inn í veturin, fór hon at sita á knallertini, síni reyðu Puch trý gir, á vegnum langt har niðri, fór kikka eftir ondini, meðan kavaódnin kom á seg.