Hon hugsaði um dreingirnar á Angels Place, við motorsúkklum og við myrkareyðum veingjum uttan á sínum svørtu leðurjakkum. Nær mundu teir fara upp um morgunin? Drukku teir nakrantíð nescafé? Veruleikin, visti hon, var altíð gráur og óromantiskur. Men hon elskaði ynskidreymar, og onkuntíð hugsaði hon sær, at dreingirni í húsinum við veingjamerkinum vóru pílagrímar, einsligar sálir sum hon sjálv, villar, leitandi eftir onkrum fjarum herbergi, sum ikki var av hesum heimi.