Tað er nú eitt hálvt ár, síðan eg sat í stólinum á Ríkissjúkrahúsinum og eygleiddi mynstrini í mínum egnu æðrum, sum ballaðu seg rundan um mítt egna hjarta. Mynstr­­ið, sum eg kendi aftur í trækrúnunum eitt vetrar­­kvøld í plantufrøðiliga urtagarðinum í Aarhus eina viku fyri skurðviðgerðina.

Allastaðni í náttúruni er hesin hugurin, sum er drigin at tí ókenda – ella at onkrum væntaðum. Ein drív­megi eftir tí ókenda. Fráveran av greinum er tekin um sólstrálur, og sólstrálum hava trø brúk fyri.