Syrsa bítur ein stóran bít av breyðnum og hyggur upp í loft. ,,Hava tit sæð so nógvar fuglar? Eru teir svangir?”
Fleiri av hinum á torginum hava varnast tað: luftin er svørt av fuglum, teir flúgva runt í bugum og mynstrum, sum vóru teir førdir av einari ósjónligari hond, fólk peika lurta, fuglarnir góla.

Í norðara havnarbýnum fyrireika tey seg til veturin. Miranda og Syrsa hava búsett seg í húsinum hjá Lydiu, og við sama fimi, sum Miranda kavaði eftir perlum, klatrar hon nú høgt upp í smaragkrúnurnar, har hon høggur við øks síni.

Men veturin kemur tíðliga og við vetrinum óndar kreftir, sum skjótt hava tikið vald á býnum. Dagskaturinar bera seg øðrvísi at, og tær leypa á í flokki. Tá ið Iberis við tí hvíta hárinum kemur til býin, broytist tann vinaligi býurin og er ikki til at kenna aftur.