Anja flytur aftur til Føroya við soni sínum, og tey royna at fóta sær á bústaðarmarknaðinum í høvuðstaðnum. Seinni vísir tað seg, at vandar liggja og lúra. Teir hótta tann nýggja kærleikan í hesi søguni um broytingar, strembanir og brotsgerðir.

,,Gloym tað. Slá teg leysan,” svaraði hon. ,,Tað ger einki um alt fer av lagi viðhvørt. Um tú traðkar á tærnar á mær, yvirlivi eg nokk.”