So mjúk og so søt…, helt sangurin fram. Nú stóðu tey niðri í kjallaranum, og uttan stórvegis himpr læt Marjun hurðina upp. Hennar smíl skein sum sól… Hanus royndi at vera tolin, men mátti tosa hart, so hann hoyrdist: Pætur…Pætur: Gevst við hasum. Tað ber ikki til, at tú kemur heim á nátt og vekir alt húsið.” Tónleikurin og sangurin steðgaðu í somu stund. “Hvat kallaði tú meg? Pætur?”