Lýsing

Romeo og Julia er utta iva kendastu kærleikssøga nakrantíð; tey ungu elskandi, ið fáa so syrgiligan enda, eru blivin eitt hugtak og ein ímynd, og hava so at siga verið tað síðan leikurin var framførdur fyrstu ferð.
Hjá Shakespeare er tað so klárt sum hjá ongum ørðum, at náttúran og kærleikin ráða øllum.Vit kunnu royna at stríðast ímóti, og halda, at vit menniskju hava størri virði og størri megi, men tað førir ongantíð nakað gott við sær.
Tað alheimsliga, tað tíðarleysa, er altíð ein stórur partur av verkum Shakespearse; himmalin, stjørnurnar, sólin og mánin eru afturvendandi myndir, men eins og kærleikin og náttúran eru tey ikki bara nakað í sjálvum sær; alt er alheimsligt, og ein partur av størri heild.
Soleiðis hevur skaldið Shakespeare megnað at rakt eitthvørt í huganum á áhoyrarum og áskoðarum gjøgnum meir enn fýri øldir, og á ein ella annan hátt hevur hann dugað at rakt nakað, ið kom at standa fyri eftirtíðina og til allar tíðir.