Knudsenættin hevur búð í Tangavík í meira enn tvær øldir, og sjálvandi búði hon víða um í landinum, og summi búðu uttanlands. Í Tangavík hava teir bygt sildar­verksmiðjur, vøruhús og handilshús, teir hava sitið í býráðum og býarstýrum, átt fiskastykki, mjølverksmiðjur, motorbátar, trolarar og frystihús, og teir hava stjórnað hornorkestrum, manskórum og kvinnu­feløgum. Knudsenættin hevur havt sína stór­veldistíð og er farin av knóranum. Hon er bæði horvin og komin afturíaftur, soleiðis sum tað plagar at ganga við konga­ættum, hon hevur verið bæði ómetaliga nógv avhildin og eisini illa dámd og alt har ímillum.

Í knudsenættini hava verið flogvit og høvdingar, bloytur og ótangar. Hálvbýtt bygdarfrell og løgnir fiskar hava rikist inn í ættina, og summir vórðu borgarstjórar, og aðrir endaðu enntá á tingi. Knudsenmenninir hava verið ráðharrar, lærarar, flogskiparar, tænarar, brotsmenn, sakførarar, ja, enntá alt í sama persóni. Konur av knudsenættini hava verið húsfrýr, flogtern­ur, og tær hava starvast við list og leir. Tær hava ­arbeitt nógv í vælgerðararbeiði og mentan, í frystihúsum og í fiski, á fiskastykkj­um og við flutningsbond, á býráðsskrivstovum, ­hotellum, matstovum, í skúlum og bankum.

Einar Már Guðmundsson hevur skrivað eina á mangan hátt stuttliga og áhugaverda skaldsøgu, har hann skoðar íslendingar og íslendska samfelagið innanífrá.