Onkuntíð er ein hurð afturlatin av einari góðari orsøk …

Okkurt óvanligt er við nýggja húsinum hjá Koralinu og teimum. Tað er ikki mjørkin ella kettan, ið altíð heldur eyga við henni, heldur ikki ávaringarnar um vanda, ið frú Bókígða og frú Máttmikla, nýggju grannakonurnar, lesa um í tebløðum. Tað er hitt húsið – tað, ið fjalir seg aftan fyri gomlu hurðina í fínustovu. Hin mamman og hin pápin við svørtu knappaeygunum og pappírshvítu húðini bíða eftir, at Koralina skal flyta inn til teirra. Og tey vilja, at hon skal verða hjá teimum. Í allar ævir. Hon veit, at fer hon inn um hurðina, kemur hon kanska ongantíð út aftur…