Hon fór marsjerandi yvir um bergið og kendi, at fuglarnir, vindurin og havið tóku í hana og ætlaðu at fáa hana at snara sær ímóti Rúnari, men hon kundi ikki snara sær á, hon mátti bara renna av stað móti útróðrarbátinum, stramma teg upp, strekk føturnar hygg upp og fram, hyggur tú aftur um teg, tá verður alt bara ein deyðadansur, nú skalt tú dansa fyri lívinum, dansa yvir havið, dansa á bylgjunum, hygg fram móti bryggjuni, har ,,Hvítabjørn” liggur fyri teym.

Julia og Rúnar elska hvørt annað líka nógv, sum hon elskar dansin og hann havið, men brádliga eru tey í ferð við at missa hvørt annað og framtíðardreymin. Dansa fyri lívinum er ein hugtakandi og sterk lýsing av tveimum ungum, sum stríðast fyri lívinum á einum náðileysum havi.