Sum leið á 6Oini, var verri at fáa fólk við stállínuskipunum. Ein orsøk var, at fiskurin minkaði, og tí vóru túrarnir longri.

Ein onnur orsøk var, at fleiri línuskuip løgdu um at fiska sild við nót. Tað var ein fiskiskapur sum gav nógv meir enn linufiskiskapurin, og talan var um betri lív.

Ístaðin fyri at sigla við stállínuskipunum, fóru nógvir mans í onnur lond at finna sær hýru.

Nógvir fóru við norskum skipum, tí meir fekst burturúr. Og eisini fóru nógvir við íslendskum skipum.

Og so fóru bæði kvinnur og menn til Íslands at arbeiða um várarnar. Menninir vóru umborð á skipum og bátum, og kvinnurnar arbeiddu á flakavirki.

Tað vóru ógvusligar hendingar í hesum árunum, sum hendan bókin er um.

Ógvusligasta hendingin var, tá ,,Nólsoyar Páll” misti fýra mans á veg til Grønlands.

Skipið fekk ein sjógv vestanfyri Føroyar. Tað legði seg langt, og fýra av monnunum fóru í ein gummibjargingarbát, og vóru ongantið funnir aftur, hóast leitað var í fleiri dagar.

Fleiri skip stríddust leingi fyri at fáa ,,Jógvan á Gørðunum” úr ísinum í Grønlandi.

Ein onnur ógvuslig hending var, tá eldur kom í ,,Porkerisnes”, sum var á veg til Portugal at landa.

Øll tey 11 fólkini sum vóru við, fóru av skipinum, og vóru tikin upp av einum skipi, sum var í nánd.

,,Porkerisnes” var nakrar dagar seinni funnið aftur. Tað var sleipað til Føroya og umvalt í Havn.