Tíðindakvinnan Báralda arvar eina ommu, sum hon ikki visti av, og fer at granska slektina. Hon kemur fram á eina fløkta søgu um stættarmunir, loynimál og harðskap í seks ættarlið.

“Sjálv gróv hon síni loyndarmál niður furutræði. Tað, sum Svanna plantaði til minnis um Báru. Tað var so lítði og skroypiligt at byrja við, men vaks seg stórt og blómandi við sínum krókutu greinum rættandi upp ímóti sólini. Ímoti óendaligu rúmdini, sum longdist træsálin eftir nøkrum størri og mætari enn jarðarlívinum.”