Sverri kongur hevur mest sum fingið valdið í Noregi, tá ið stríð brestur á ímillum hann og norsku kirkjuna, sum fær sjálvt pávaveldið upp í stríðið. Kirkjan lýsir Sverra í bann, og seinni lesur pávin í Rómaborg stóra interdiktið yvir Sverra kong. Alt kirkjuligt virksemi verður lagt lamið, og prestatættin verður biðin um at fara av landinum. Kirkjurnar eru ikki hús Guds longur. Ert tú ikki við í stríðnum ímóti Sverra kongi, ert tú glataður í helviti. Baglararnir mann sær strkan her, og so er borgarastríð bæði á andaliga og tímiliga hermótinum.
Eitt ræðuligt stríð, sum Sverri kongur ikki tapir.
Tá ið Eyðun er liðugur at siga Kristini moy, dóttur Sverra kong, søguna um faðir hennara, takkar hon Eyðuni: .. … tú, harra Eyðun, hevur við nógvumog føgrum orðum leitt meg eftir gøtunum, har faðir mín, kongur, gekk. Har sá eg blómur og blóð. Eg eri tær ómetaliga takksom fyri tína vøkru søgu um Noregs kong, tann grima, sum veitti grið.”