Tey sum hesa náttina komu fram við húsunum, kendi seg tiknan av einum skelkandi óunnileika. Tá ið tey litu seg íkring at finna út av, hvaðan kenlsan staðaði, sóu tey eitt bleikt grønt ljós lýsa úr øllum vindeygum á teimum einsamøllu húsunum. Hóast tað var blikalogn, klamsaði havaportrið sum í illveðrið, og ljóðið fekktey at hugsa um ein óðan hund. Eingin steðgaði á meira enn eitt andarhald. Uttan at vita reiðliga hví, fóru tey at ganga skjótari og skjótari. Føturnir fluttu seg títtari, og at enda runnu tey.