Bókin er um ymiskt, ið fólk kunnu renna seg í, tá ið føtur eru settar undir egið borð, og parlagið er vorðið gerandisdagur. Her er kærleiki, skemtingarsemi, álvari og tráanir, og spurnartekin verður sett við, hvussu haldgóður nýggi samleikin er, um torgreidda og viðkvæma fortíðin er skúgvað til viks og ikki verður tikin fram. Einfaldar uppskriftir sum í kókibókini og bindibókini hjá høvuðspersónunum finnast ikki, og sum frá líður koma tvístøður á gátt.
”Ingvar gongur ímóti teimum tretivu og hevur lagt rokmikla lívið sum ferðandi tónleikari aftur um seg. Hann er fluttur í íbúð saman við unnustuni, Jastrið, og tey trívast væl í nýggju tilveruni. Tey eru tó framvegis í ferð við at læra hvønn annan at kenna, og parlagið verður roynt, tá ið tað vísir seg, at niðarliga í viðførinum liggja órogvandi viðurskifti, ið spakuliga koma undan kavi.
Segði tú ikki, at hann hevði so nógv um at vera? Altíð uttanlands í arbeiðsørindum? Hann sá ússaligur út.”